Het land van geduld

Eej, Fawaka!

Ik ben inmiddels bijna vijf weken hier in Suriname. En eindelijk is bijna alles rond. Dat heeft wel even geduurd. Dit ligt niet alleen aan de Surinamers, maar ook aan mij, omdat ik de cultuur niet zo goed ken. Zo heb ik de eerste twee weken netjes gebeld. Niet één keer, maar wel vijftig keer met verschillende instanties. En steeds zeiden ze: "We bellen je terug." Inmiddels ben ik erachter dat dat iets betekent in de trant van: We bellen misschien volgende week wel een keer als we eraan denken. Er kwam dus niks van de grond.
Uiteindelijk mocht ik op gesprek komen. Voor het vervolgonderwijs. Ik ben niet bevoegd, het ligt mij niet, maar ik dacht: Ga evengoed maar, dan hebben ze me een keer gezien en kan ik de goede contacten leggen. Niet dus: Degenen die ik nodig had waren er niet. Maar, je raadt het al, ze zouden bellen...

Uiteindelijk ben ik gewoon gegaan. En binnen tien minuten werd ik geholpen! Grootste leerpunt van deze vijf weken: Loop bij mensen binnen. Maakt niet uit wie of wat je nodig hebt, via de telefoon bereik je, in tegenstelling tot in Nederland, niks. In het begin vond ik dat behoorlijk frustrerend: Ik deed mijn best en zij waren zo laks. Maar het is voor een deel ook cultuurverschil geweest. Wat niet wegneemt dat ze me beter in hadden mogen lichten over wat ik mee moest nemen. Ik heb er een paar keer naar gevraagd voor ik kwam en toen was er niks nodig. Kom ik hier, hebben ze ineens een origineel diploma nodig en twee VOG's (met apostille). Lekker dan! Gelukkig heb ik een lieve mama die in Nederland naar de gemeente, het postkantoor, de rechtbank en weet ik wat allemaal gerend is en de benodigde papieren opgestuurd heeft. Is dat allemaal met spoed geregeld, zeggen ze: "Maar een kopie is ook voldoende, hoor." Willen ze mijn zelfbeheersing testen ofzo? Maar in ieder geval worden deze week de laatste dingen geregeld en dan vertrek ik waarschijnlijk vrijdag (maar daarover word ik nog gebeld...) naar Palemeu.

Palemeu is een Indianendorpje in het zuiden van Suriname, een uur vliegen van Paramaribo. Er wonen zo'n 350 Indianen van twee verschillende stammen. Samen met nog vier leerkrachten ga ik lesgeven op school. In totaal zijn er 60 kinderen heb ik begrepen. Welke groep ik krijg is nog niet bekend, maar ik heb al verschillende keren horen vallen dat ze leerkrachten nodig hebben voor de 5e en 6e klas (groep 7 en 8 dus). Ik wacht af. Voor hetzelfde geld krijg ik de kleuters. Hier weet je maar nooit.

Het wordt wel drie maanden lang back to basic. Geen/beperkt telefoon en internet, koken op petroleum of hout, wassen met de hand. Daar staat tegenover dat het een prachtige omgeving schijnt te zijn. Iedereen is er geweest of heeft ervan gehoord en ik heb nog niemand gehoord die negatief is. Het is een toeristische plek, dus wat dat betreft is er wel aanloop en kan er ook voor de nodige spullen (vers brood) gezorgd worden. 
Ook over de Indianencultuur zijn ze positief: Rustige, vriendelijke mensen. Heel anders dan de uitbundige Marrons. Ik laat me verrassen.
Ik vind het superspannend om te gaan. Zeker ook omdat ik in die vijf weken die ik hier ben, hier in Paramaribo van alles heb opgebouwd. Daar kan ik weer opnieuw beginnen. Maar ik heb er ook heel veel zin in. Eindelijk ga ik echt doen waarvoor ik gekomen ben en weer voor de klas staan. Dat is toch het leukste dat er is, dus ik ben blij dat ik weer aan de slag kan!

Officieel zijn de scholen al 1 oktober begonnen in de stad en beginnen ze 5 oktober in het binnenland. Ik vertrek pas 10 oktober, zoals het er nu naar uitziet, en de school begint dan 12 oktober. In Palemeu hebben de kinderen dus bijna twee weken extra vakantie.

Ik ga nog even de laatste inkopen doen. Best lastig hoor, boodschappen doen voor drie maanden. Gelukkig heb ik een lieve buurvrouw, die met mij door de hele stad rijdt en ook weet waar ik dingen als hangmat, matras, pot, pan, borden, bestek, lamp en noem maar op kan halen. Ik zou niet weten hoe ik het zonder haar voor elkaar had moeten krijgen.

Zo gauw ik weer bereik heb laat ik weten in welke groep ik werk en hoe het me bevalt. Waarschijnlijk is dit wel pas rond kerstmis, als ik weer in de stad ben. Tot die tijd geniet ik van rust en natuur.

Odie, Laura